Fabian vond bij Luzac Arnhem de ruimte om te blijven leren

Hoe persoonlijk en betrokken  onderwijs het verschil kan maken voor een leerling met een zeldzame aandoening

‘Wat als onderwijs altijd meedenkt’ – ook als het moeilijk wordt?

Fabian was geen standaard leerling van het Luzac in Arnhem. In de mooiste zin van het woord. Een  slimme, nieuwsgierige jongen met een groot hart. Dol op geschiedenis, schaken en natuur. Altijd op zoek naar verhalen, verbanden en manieren om de wereld beter te begrijpen.

Toen zijn lichaam hem in de steek liet, werd ook het leren steeds moeilijker. Eerst kwam de diagnose van een zeldzame afweerstoornis. Later volgde een chronische hersenontsteking. Zijn energie nam af, zijn evenwicht wankelde, zijn gehoor liet hem langzaam in de steek. Toch bleef Fabian zich inzetten voor school, om te leren en mee te doen – gewoon, zoals iedere andere jongen van zijn leeftijd. Leren was zijn identiteit

Steeds moeilijker mee te komen

In het reguliere voortgezet onderwijs werd het voor Fabian steeds lastiger om mee te komen. De combinatie van zijn fysieke beperkingen, gehoorverlies en verminderde energie vroegen om maatwerk, structuur en flexibiliteit. In een onderwijssysteem dat grotendeels is ingericht op zelfstandigheid en tempo, bleek dat in de praktijk moeilijk te realiseren. De bereidheid om te helpen was er  wel, maar de ruimte en aandacht om écht aan te sluiten bij Fabians behoeften ontbrak.

Tot zijn moeder op een dag binnenstapte bij Luzac Arnhem met de vraag:
“Dit moet toch anders kunnen?”

“Wat heeft Fabian nodig?”

Die vraag lijkt misschien vanzelfsprekend. Maar die simpele vraag – gesteld tijdens het eerste intakegesprek met de rector – maakte het verschil. Fabian werd gezien met zijn talenten, motivatie, beperkingen en wensen. Er kwam ruimte. Adem. Een betrokken mentor dacht eindelijk met hem mee en begreep hem. 

“Hoe deel je de schooldag zodat het haalbaar blijft?” “Dat gaf zoveel rust.” 

Het rooster werd op maat gemaakt, toetsen gepland op gunstige momenten – soms zelfs op zaterdagen. Na elke les werd het huiswerk genoteerd in zijn agenda en gecheckt of hij alles goed had gehoord. Wekelijks was er overleg over zijn voortgang. In samenspraak werd gekeken welke vakken eerder konden worden afgerond, zodat er meer ruimte kwam voor intensieve begeleiding waar dat nodig was. Alles was gericht op één doel: onderwijs niet alleen haalbaar, maar ook leuk maken – voor Fabian.

“Praktische dingen werden vanzelfsprekend opgelost”

Weer onderdeel van een klas

Bij Luzac voelde Fabian zich weer gezien. Hij zat vooraan in de klas, deed mee aan toetsen, stelde vragen, maakte grapjes. Medeleerlingen hielpen waar nodig. Docenten dachten flexibel mee. Hij ging zelfs mee naar de Efteling met zijn klas – in een rolstoel, ja, maar met plezier en oog voor wat hij wél kon.

Tot twee weken voor het centraal examen bleef hij studeren. Vastberaden, gemotiveerd. Tot het moment kwam dat hij zelf zei: ‘ Ik kan niet meer ‘  Niet omdat hij het niet wilde, maar omdat het écht niet meer ging.
Het was geen opgave, maar een moedige beslissing. Bewust. In eigen regie.

Geslaagd – op Fabians manier

Hoewel hij zijn diploma net niet volledig haalde, wist hij wel met een aantal deelcertificaten zijn schooltijd waardig af te sluiten. Met een opgeheven hoofd én een nieuw plan: zijn vader helpen in het familiebedrijf, met het leveren van medische hulpmiddelen waar hij zelf veel baat bij had.

Dat typeerde Fabian. Altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen. Naar dat wat nog wél kon.

Het verhaal van Fabian stopt niet

Fabian overleed op 29-jarige leeftijd, maar zijn verhaal leeft voort – in zijn familie en in de stichting die zijn naam draagt. Ook zijn broer en zussen kwamen later naar Luzac in Arnhem. Ieder met een eigen achtergrond, maar allemaal met dezelfde ervaring: een school die écht kijkt naar wie je bent – en naar wat jij als persoon nodig hebt om te groeien, te leren en de beste versie van jezelf te worden

“Zijn zijn maakte indruk.”